Pepe'

 

       คราวนี้นึกชื่อ title ไม่ออกจริงๆ เอาเป็นว่า ห่างหายไปนานอีกแล้ว แผนการลดความอ้วนก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า ตั้งแต่วันที่สาม คือจำไรไม่ได้เลยว่ากินอะไรไปบ้าง เอาไว้มีสติกว่านี้ก่อนดีกว่า ค่อยเริ่มต้นใหม่

 

       วันนี้มีเรื่องที่อยากเขียนอยู่เรื่องนึง ปกติแล้วจะเขียนแต่เรื่องกิน เรื่องเที่ยว เรื่องของตัวเอง และเรื่องของคนข้างๆ แต่คราวนี้ ขอแหวกแนวขอเขียนเรื่องที่กำลังฮอตฮิตอยู่ในปัจจุบัน นั่นก็คือเรื่องของการเมือง...

 

       เมื่อสมัยก่อนเนี่ย ก็ไม่เคยสนใจ ใส่ใจกับเรื่องนี้มากมายเท่าไร จำได้ว่าตอนเด็กๆ ต้องท่องชื่อนายก ชื่อรัฐมนตรีแต่ละกระทรวง สำหรับเอาไว้ตอบในห้องสอบ แต่เดี๋ยวนี้อาจจะไม่มีข้อสอบประเภทนี้แล้วก็ได้ เพราะเปลี่ยนกันเร็วเหลือเกิน สงสารเด็กๆ กำลังจะจำได้แล้ว อ้าว....เปลี่ยนกันอีกหล่ะ...

 

       สิ่งที่อยากเขียนในวันนี้ ขอเขียนในฐานะคนไทยคนนึง ที่รักชาติ ภูมิใจในความเป็นชาติไทย และความเป็นคนไทยของตัวเอง... ไม่ว่าจะไปไหน ใครถามว่ามาจากชาติไหน ก็จะตอบได้อย่างเต็มภาคภูมิว่ามาจากเมืองไทย เป็นคนไทย จะมายัดเยียดให้เป็นคนชาติอื่นไม่ได้ โกรธธธธธธ...

 

       หลังจากที่ติดตามข่าวคราวการเมืองมาก็นานพอควร ไม่ได้มีความรู้ตื้นลึกหนาบางอะไรมากมายเท่าไรนัก แต่สิ่งที่เห็นในวันนี้มันปรี๊ดดดดดดดดดมากกกกก... รู้สึกเสื่อมศรัทธากับอะไรหลายๆอย่าง โดยเฉพาะท่านทั้งหลายในสภา (อันนี้ไม่ได้มีการเจาะจงใดๆทั้งสิ้น... เป็นการกล่าวทั่วไป จากที่เห็น และความรู้ ความเข้าใจชีวิตที่เก็บสะสมมา) วันนี้หลายๆคนสนใจติดตามข่าวการเลือกนายกคนใหม่ อิชั้นก็เป็นคนนึงในนั้นที่อยากรู้ว่านายกคนใหม่จะเป็นใคร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ มี สส. หลายๆคนไม่มาประชุม หรือมาแล้วก็ไม่ได้มาทำหน้าที่ เพราะมัวแต่มาเล่นเกมทางการเมือง...

 

       คำถามที่เกิดขึ้นในใจ (ของตัวเองเท่านั้นนะ)... คือ เค้าติดธุระอะไรกันเหรอ ที่มันสำคัญกว่าการมาประชุมเพื่อเลือกนายกคนใหม่... มีอะไรสำคัญกว่าเหตุการณ์นี้อีกหรือ ย้ำ... ทำไมไม่มา ?????

 

      เค้าเหล่านั้น ไม่รู้เลยเหรอว่า ตัวเองคือใคร ตัวเองมีอาชีพอะไร ตัวเองต้องทำหน้าที่อะไร มีอะไรดลจิตดลใจให้ทำแบบนั้น จะบอกว่ายังเลือกไม่ได้ หรือไม่อยากเลือก เลยไม่มา แล้วทำไมช่องลงคะแนนเค้าถึงมีให้สามช่องหล่ะ (เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย งดออกเสียง) ก็มาดิ มาใช้สิทธืของตัวเอง หรือเค้าเข้าใจว่า ถ้ามาจะถูกนับเป็นเห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วยหมดเลย... ทำไม..... ทำไม..... ทำไม.....

 

       ทำไมไม่มีการคิดถึงประชาชน ตาดำๆ ที่ออกเสียงเลือกท่านมาทำหน้าที่แทนพวกเค้า... ทีตอนหาเสียงเนี่ย บอกนักบอกหนาว่า หนึ่งเสียงของท่านมีความสำคัญ ช่วยออกมาเลือกตั้ง ช่วยกันเลือกคนดีเข้าสภา... แต่แล้วทำไม หลายหมื่น หลายแสนเสียงที่เลือกมา... กะอีแค่การมาแสดงตัว ใช้หนึ่งเสียงของตัวเองเนี่ยยังไม่ทำกัน... ทำไม.... ทำไม.... ทำไม....

 

       แล้วการมาเล่นเกมทางการเมืองเนี่ย ก็ไม่ค่อยเข้าใจเลย... ทำไม ทำไมอีกหล่ะ... จะตั้งแง่ เถียงกัน คัดค้าน คัดคานกัน ไปทำไม เดี๋ยวประท้วง เดี๋ยวประท้วง เพื่ออะไร จริงๆตอนแรกก็ดูขำๆนะ แต่หลังๆขำไม่ออก มันดูไม่ professional เท่าไรเลย เหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองพูด แต่ก็เหมือนกับไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองพูด... ไม่เข้าใจเหรอ !!!! ประชาชนเค้าใช้สิทธิออกเสียงหนึ่งเสียงอันน้อยนิด รวบรวมให้เป็นหมื่นเสียง แสนเสียง เพื่อเลือกเข้ามาทำงาน ทำหน้าที่ แล้วจะมามัวเล่นเกมอะไรก๊านนนนนน... (อันนี้ก็มีความหมายทั่วๆไปอีกหล่ะ ไม่ได้เจาะจง ที่เขียนทั้งหมด มาจากการดู และการวิเคราะห์จากประสบการณ์อันน้อยๆ ของตัวเองเท่านั้น)

 

       ลองทำการเปรียบเทียบการเมือง กับบริษัททั่วไป ที่นึง... พนักงานในบริษัท ก็ควรจะพยายามร่วมมือกัน ทำให้บริษัทเจริญก้าวหน้า ช่วยเหลือกัน รวมพลังกันภายในก่อน แล้วค่อยไปแข่งขัน เล่นเกมทางธุรกิจกับบริษัทอื่น... ประเทศไทยก็เหมือนกับบริษัท ทำไมพนักงานเหล่านั้น (ที่ประชาชนร่วมกันเลือกมา) ไม่มาร่วมมือกัน เพื่อที่จะทำให้บริษัทเข้มแข็ง จะได้ไปแข่งขันกับประเทศอื่นได้ แต่นี่อะไร มาเล่นเกมกันข้างใน แล้วจะเอาที่ไหนไปสู้กะประเทศหรือบริษทัอื่นหล่ะ...

 

       ที่เขียนมายาวเหยียด ก็เพียงแค่การแสดงความคิดเห็นของตัวเอง หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า ทำให้ระลึกได้ว่า เสียงหนึ่งเสียงของตัวเอง ที่เคยคิดว่าสำคัญ พยายามมากมายที่จะใช้สิทธิในการเลือกตั้งครั้งที่แล้ว (เลือกตั้งต่างแดน) ละลายหายไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น... บอกได้คำเดียวว่า เสื่อม...

 

       วันไหนที่ต้นไม้การเมือง ได้ผลัดใบเก่า ใบเหี่ยว ใบที่ติดโรค ใบที่เปลี่ยนสี ใบที่ถูกหนอนกัดกิน แล้วออกใบใหม่ที่แข็งแรง สีสันสดใสออกมา... วันนั้น อิชั้นจะกลับมาศรัทธาการเมือง เหมือนเดิม

 

 

ปล. 1 ไม่ได้เจาะจงไปที่กลุ่มคนใด กลุ่มคนหนึ่ง

ปล. 2 ไม่มีการฝักใฝ่ฝ่ายใดเลย ไม่ได้เลือกข้าง หรือเห็นคนใดคนหนึ่ง หรือกลุ่มคนใดกลุ่มคนหนึ่งดีกว่าคนอื่นหรือกลุ่มอื่น

ปล. 3 ที่เขียนมาทั้งหมด เป็นเพียงการแสดงความคิดเห็นส่วนตัว สะสมจากประสบการณ์ เค้นออกมาจากความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น อาจจะมีความเข้าใจที่ผิดหรือถูกปะปนกันไปบ้าง

 

       

 

       

 

      ผ่านไปแล้ว 1 วัน กับแผนการอันยิ่งใหญ่ พอเริ่มวางแผน มันก็เหมือนกับมีอะไรมากระตุ้นสมองตลอดเวลาว่า อย่ากินเยอะ อย่ากินเยอะ... โดยความตั้งใจแล้วเนี่ย จะไม่มีการอดอาหารใดๆ ทั้งสิ้น (ไม่ได้ห่วงสุขภาพตัวเองมากหรอก เพียงแต่ห่วงสภาพคนข้างๆ เพราะถ้าไม่กินอะไรแล้วหิวมาก อาจจะมีการแทะคนข้างๆกินก็เป็นได้) พยายามจะคิดก่อนกิน แล้วก็ออกกำลังกายเยอะๆ เพราะฉะนั้น เมนูที่เข้าปากไปเมื่อวานมีดังนี้

 

      อาหารเช้า: ขนมจีบสองลูก พายทูน่าครึ่งชิ้น น้ำส้มสองแก้ว

      อาหารก่อนเที่ยง (แน๊....): กาแฟร้อนชงเอง หนึ่งแก้ว (ชงเองก็หวานน้อยไงงงง)

      อาหารเที่ยง: มาม่าหมูต้มยำ (ไม่ได้ออกไปไหน เพราะว่ากำลังดำ ไม่อยากออกไปโดนแดดเล้ยยยยย) หนึ่งซอง ต้มเอง ไม่ใส่อะไรเลย นอกจากน้ำและมาม่า

      อาหารก่อนเย็น (มาอีกหล่ะ..): น้ำส้มอีกหนึ่งแก้ว

      อาหารเย็น: ข้าว ผัดผัก หมูทอด กุ้งเทมปุระ แกงกะหรี่ (ไม่ต้องตกใจ... กินอย่างละนิดอย่างละหน่อย) ตามด้วยเค้กอีกครึ่งชิ้น....

 

      ตั้งใจว่าหลังอาหารเย็น ดูละครจบ (แม่บ้านม๊ากกกกกก ดูละครหลังข่าว) จะออกกำลังกายแล้วค่อยอาบน้ำนอน...

 

      เสียบปลั๊กเครื่องวิ่ง ตั้งเวลา อ่ะ ครึ่งชม. พอ วันแรก... บอกคนข้างๆเลือกหนังเลย... แบบว่าจะออกกำลังกายไป ดูหนังไป... เริ่มออกเดิน ไตเติ้ลหนังขึ้น... เหนื่อยหว่ะ... เครดิตต้นเรื่องยังไม่จบเลย พอหล่ะ...

 

      นอนดูหนังต่อจนหนังจบ อาบน้ำนอน...

 

      ... เริ่มรู้สึกว่า เอวบางลงแล้วนะเนี่ย.... กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...

     

     

 

      ห่างหายจาก Blog ไปนาน  ทิ้งไว้แค่ประกาศตัวแดงๆ ทำให้หลายๆคนถามมาว่า เครียดอะไรมากมายขนาดนั้นเหรอ... เหอ เหอ ก็ไม่ได้เครียดอะไรมากมายขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ว่า มันไม่มีอะไรจะอัพจริงๆ จะให้มานั่งเค้นๆๆๆ ก็คงจะไม่ได้ ถึงตอนนี้ก็ยังคงไม่มีอะไรจะเขียนอยู่ดี 5555

 

      ชีวิตทุกๆวัน ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตื่นสายบ้าง ตื่นเร็วบ้าง ทำโน่นทำนี่ไปเรื่อยๆ เกี่ยวกับ thesis บ้าง ไม่เกี่ยวบ้าง (ซึ่งจะไม่เกี่ยวซะส่วนใหญ่) 

 

      วันนี้กลับมาอีกครั้ง... พร้อมกับแผนการณ์ใหญ่ในชีวิต... เรื่อง thesis เรื่องเล็กไปแล้ว... แผนการณ์นี้ใหญ่โตมากมาย... คือ แผนการ "ลดความอ้วน" โดยการควบคุมการกินและออกกำลังกายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

      เนื่องจาก ปีที่แล้ว ช่วงที่อยู่ที่เนเธอร์แลนด์นั้น ผอมมากมาย เรียกได้ว่า ผอมมากที่สุดเท่าที่เคยผอม ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ชอบตัวเองที่สุด... 555 จึงทำให้มีการซื้อเสื้อผ้า กางเกง มากมาย (โดยไม่มีการคิดถึงอนาคต) หลังจากกลับมา ตอนนี้ครบ แปดเดือนแล้ว... ทุกอย่างที่ซื้อไปช่วงเวลานั้น ตอนนี้ใส่ไม่ได้แล้ว... ย้ำ... ใส่ไม่ได้แล้ว... ย้ำอีกที... ใส่ไม่ได้แล้ววววววว... แล้วก็กำลังระบาดไปถึงเสื้อผ้า กางเกงที่ใช้มาก่อนไปอีก... จนถึงปัจจุบันนี้ เหลือกางเกงยีนส์ตัวเดียวที่ใส่ได้ และกำลังอยู่ในสภาพคับติ้วเหมือนกัน รอวันปลดระวาง...

 

      วันนี้ ตื่นมา พร้อมกันแผนการปฏิวัติตัวเองใหม่... ประกาศ... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อิชั้น... จะตั้งหน้าตั้งตาลดความอ้วน ลดน้ำหนัก อย่างจริงจัง... เป้าหมายคือ กลับไปใส่กางเกงที่ซื้อช่วงอยู่เนเธอร์แลนด์ให้ได้... ภายใน 30 วัน (ถ้าทำไม่ได้ อิชั้นจะขอกลับไปอ้วนกระจายตามเดิม)

 

      ปล. เมื่อวาน บ่นกับคนข้างๆว่า อ้วนมากเลยอ่ะ... พร้อมโชว์ให้ดูว่า ไม่สามารถติดกระดุมกางเกงได้แล้ว... ต้องใช้วิธีรูดซิปแล้วเอาเชือกผูกเอวไว้ อนาถเจงๆๆๆ คนข้างๆก็เห็นด้วย พร้อมทั้งให้กำลังใจว่า เดี๋ยวไปซื้อกางเกงเลให้นะ  เอาแบบผูกเอวเลย จะได้ไม่อึดอัด... ขอบจายยยยยยยยยยน๊า...

 

      ปล 2. ถ้าทดลองทำกับตัวเองได้ผล จะเอาไปใช้กับคนข้างๆด้วย... ตอนนี้อ้วนมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ก็ไม่อยากไปบ่นๆตัดกำลังใจแก... เนื่องจากเค้ายังภาคภูมิใจกับหุ่นตัวเองอยู่... วันไหนถ้ามองไม่เห็นหัวแม่เท้าตัวเองแล้วจารู้สึกกกกกกกก...

 

 

 

    

 

     ประกาศ: นับจากนี้เป็นต้นไป จะไม่มีการเขียนบล๊อค หรืออัพโหลดรูปใดๆในบล๊อคนี้เป็นการชั่วคราว เนื่องจาก ชีวิตนี้ไร้สาระเกินไป...

 

 

 

        Announcement: From now on, there will be no blogs or photos uploaded in this blog temporarily, due to the owner's life is so crabbed and non-sense.